U paradìse de gli acquavetàne
Ce suènne me fascìbbe l’àlda nòtte
Parève ca m’acchiève a schèrze a pàrte
Non dìgghe ca me la fascìbbe sòtte
Ma pìcche ‘nge manghì p’avè n’infàrte
So suènne se chendève a tìmbe andìche
Ca mèscechene nu sàcche de penzìre
Se fàscene me dìsse po nu amìche
Quànne ‘n guèrpe se spàrtene àcqua e mmìre
M’acchìbbe sùle sùle all’imbrovvìse
Attùrne a me parève nu desèrte
Che ‘nguèdde biànghe e lònghe ‘na cammìse
Inzòmme me sennìbbe ch’ère muèrte
Mu capescìbbe sùbbete e se percè?
Prevìbbe appène appène a camenè
Pe vedè ce còse stève attùrne a mè
Me n’avvertìbbe invèce de velè
Madònne e còme è stète ch’è seccìsse?
Penzève e ‘ndaratànde giè chiangève
Se mòre ad’acchessì sènza precìsse?
M’arreggettève almène ci u sapève
Che gl’ìcchie giè arressète da lu chiànde
Sendìbbe de chiamàmme da lendène
Penzìbbe me ste chième quàlche sànde
Ma n’òmbre s’avvecìne chiène chiène
Me tremendève da la chèpe e pìte
Me fèsce du tre ggìre attùrne attùrne
Ji tremelève e jèdde scecàtte a rìte
Ce jè me dìsse a me ca te ste ssùrme!?
So la chesciènza to non avè paùre
A gl’ìcchie tu me vìte biànghe oppùre gnòre?
Grìgge descìbbe jì pe ste secùre
Chèssa respòsta to te fèsce onòre
Camìne dìsse po bèlle wuagnòne
T’ègghia pèrte a nu pòste bèlle assè
T’vèssa fe nu pìcche de ‘mbressiòne
Ma so secùre che po t’àva piascè
Dòppe menz’òra bbòne de camìne
N’acchìmme pròprie ‘nnànze a nu pertòne
Se jàpre chiène chiène nu trasìme
E sèndeche ‘na bbànne ca ste sòne
Non me jère angòre chière addò m’acchiève
Ma u pòste u canescève pète pète
Me sendève cchiù tranguìlle e camenève
Còme ci ddè tenève stète arrète
Trasùte ìnde a na nùvela celèste
La bbànne la sendìbbe cchiù vecìne
Sìme arrevète quèse o pòste nuèste
Me dìsse la chesciènze fu camìne
E camenànne ìnde a la nègghie àlla cechète
M’acchemenzève dòlce dòlce a fe persuèse
Ca pìcche me manghève a ste viète
Percè m’acchemenzève a sènde a càese
Sta còse me la stève angòre a dìsce
Quànne gl’ìcchie me gli acch’bbe scecacchelète
Cu còre ca giè s’ère puèste ‘mbrìsce
E ‘nànze a me na lònga tavelète
Chiène de bène de DDìe d’ògne manère
Frùtte de mère salzìzze prevelòne
Fernìdde a cacciè fùme a cemenère
E non ve d’gghe po ce addòre de calzòne
De cepòdda còtte e pùre crùde pe ‘nzalète
Cecèrchie e cìcere gnùre a volondè
Agnìlle o spìde oppùre fàtte a costète
E u mmìre premetìve p’annaffiè
Zembàvene e senàvene u bbannìste
Nu sàcche de paisène attùrne a mè
N’avèsse acchiète pùre iùne trìste
Penzàvene a devèrtese e a mangè
E tùtta chèssa fòdda devertùta
Perciè ière arrèvete nu paisène
Chendìnde a dàmme tùtte u benvenùte
O paradìse de gli acquavetène
E ci jiè ca vògga a’cchiè ‘mènze a ste ggènde
Ca u canescìbbe sùbbete do stìle
Che nu becchìre ‘mmène tùtte chendènde
E gl’ìcchie azzùrre accòme azzùrre jè u cìle
Peppìne Ciceròne u maresciàll
Cha de sta fèste è stète u penzatòre
U vògghe a’ssì da nànze a salutàlle
E jìdde m’addemànne nu favòre
Me dìsce acquànne te repìgghie da stu suènne
E tìre luènghe luènghe nu sespìre
Pìgghie do teratùre càrte e pènne
Salùte prìme a tùtte li frastìre
E soprattùtte po non t’ha scherdè
Parlève e se tenève u còre ‘n mène
De pertàtte do mùnne de la veretè
Nu bècie grèsse grèsse pe tùtte gli acquavetène
di PIERO NOVIELLI